Oema foe Sranan / Vrouwen van Suriname (1978) + nagesprek

Oema foe Sranan (Vrouwen van Suriname,) is de eerste documentaire over Suriname gesproken in het Sranantongo en is gemaakt in de jaren rond de onafhankelijkheid. De film volgt vier vrouwen, Jetty, Sonja, Somai en Sylvie, die zich verzetten tegen miskenning en uitbuiting en de armoede die ze dagelijks ervaren. Citaten uit “Wij slaven van Suriname” van Anton de Kom, het boek dat is opgenomen in de Nederlandse Canon brengen indringend in beeld hoe dit teruggaat tot de slavernijperiode. Oema foe Sranan geeft inzicht in de geschiedenis van kolonialisme, neokolonialisme en discriminatie in Suriname en Nederland. Het is een aanklacht tegen de rol van Nederland als kolonisator en tegen de buitenlandse bedrijven die zich verrijken maar het land berooid achterlaten. De film laat een strijdend volk zien in plaats van een lijdend volk.

Oema foe Sranan is een politieke film en het een resultaat van solidariteit tussen Surinamers en  Nederlanders. De documentaire is geproduceerd door Cineclub Vrijheidsfilms in samenwerking met LOSON (Landelijke Organisatie van Surinamers in Nederland) en met ondersteuning van het Democratisch Volks Front (DVF).

In 2021 besloten Eye en het IISG om Oema foe Sranan te restaureren. De restauratie vond in samenwerking met de Projectgroep Oema foe Sranan plaats. Met de restauratie kan de film op interesse van nieuwe generaties rekenen. Er vinden regelmatig (inter)nationale vertoningen plaats. In 2024 was de film na bijna 46 jaar voor het eerst te zien in Suriname. Tijdens de uitverkochte première op 30 april 2024 werd een kopie overhandigd aan het Nationaal Archief Suriname. De drukbezochte ‘Oema on tour’ voorstellingen door districten en volkswijken van Paramaribo sloten de succesvolle thuislanding in Suriname af.